پشت پاییز در

royavakili — Thu, 26 Nov 2009 10:33:18 GMT

من مرده ام

و سالهاست كه در اين گوشه شب

در سوگ خويش آرام ميگريم

و كساني را ميبينم

كه خوشبختي را

در پس سياهي ها پنهان ميكنند

در پس سايه ها پنهان ميكنند

و در كوچه هاي باريك زمان

عشق را از يكدگر دريغ ميكنند

و عاطفه را از يكدگر

و لبخند را

من مرده ام

و سالهاست كه حتي شكوفائي يك ستاره را نديده ام

و سالهاست كه حتي ساقه هاي سبز سعادت را لمس نكرده ام

و كساني را ميبينم كه نور را از خود دريغ ميكنند

و حتي براي يك بار هم كه شده

پنجره هاي رابطه را نميگشايند

و كساني را ميبينم

كه در خيال پرواز ره نميبرند

و حتي آزادي بادبادك را در آسمان محكوم ميكنند

من مرده ام

و سالهاست كه در قبرستان محكومين دفن شده ام

و در سوگ خويش ميگريم

و كساني را ميبينم

كه در خيابانهاي فصل

گيج و گنگ ميدوند

و گاه درخشش يك قوطي خالي در خرابه

آنها را از حركت بازميدارد

و كساني را ميبينم

كه چشم خود را

بر روي گلهاي بنفشه ميبندند

و در باغچه هاي رابطه

بذر جدائي ميكارند

من مرده ام

و از لابلاي برگهاي خشك و فرسوده

آسمان تار مه آلود را ميبينم

كه سايه هاي وحشت در آن چنگ ميزنند

من مرده ام

و در تمام حفره هاي تاريك شب سركشيده ام

و حشراتي را ديده ام

كه در حفره هاي ذهن

تخم ريزي كرده اند

و خفاشهائي را ديده ام

كه در دالانهاي ظلمت

در انتظار مرگ نشسته اند

من مرده ام

و پشت زخمهاي بسته شب

به انتظار صبح شيشه اي نشسته ام

و كساني را ميبينم

كه طلوع را افسانه ميپندارند

و شب را نظم طبيعت

و كساني را ميبينم

كه با خنجرهاي بدگماني

سينه هاي يكدگر را ميدرند

و كساني را ميبينم

كه با زنجيرهاي كدورت باهم در ارتباطند

و احساس نزديكي ميكنند

و در تاريكي نگاه هاشان مرگ فوران ميكند

و در لرزش صداهاشان، غربت

و كساني را ميبينم

كه هنوز خود را ميفريبند با واژه هاي تكراري

و در بوسه هاشان هم

تزوير موج ميزند

و در حريم عشقهاشان هم خيانت

و هنوز خود را ميفريبند

من مرده ام

و از ميان شيار خواهشم

چيزي را تمنا كرده ام

كه ته مانده هايش را هم تاريكيها بلعيدند

و كساني را ميبينم

كه آشنائي را

به ذهن كور مرگ ميسپارند

و بر مزارش سرود ميخوانند

و كساني را ميبينم

كه فانوسهاي سحر را ميشكنند

و از ترس روبروئي با شب

چشمانشان را ميبندند

من مرده ام

و شاعران غمگيني را ميبينم

كه با سرود پائيز بيگانه اند

و عارفان محجوري را ميبينم

كه با نام خدا بيگانه اند

و كساني را ميبينم

كه در مويرگهاي حياتشان

بي اعتباري جريان دارد

و دروغ را مثل راست بي دغدغه ميگويند

من مرده ام

و در راه

به چندين نگاه آشنا برخوردم

كه شاهد مرگ شمع بودند

و در راه

نشاني بن بست فصل شب را

به چند ستاره دادم

و يك ديوان اشك خريدم از شهر غم

من مرده ام

و با خاك- كه گرمترين آشناي فرسايش است-

همخوابه شده ام

و مرگ را در ميان انگشتانم

و روي گونه هايم

و نه در تمام هستي ام

كه بر تمام نيستي ام

حس ميكنم

من مرده ام

با تمام واژه هائي كه

ميشد سرود، ميشد حرف زد

با تمام قصه ها، لبخندها

با تمام ناتمام لحظه ها

برگريز77

royavakili — Mon, 21 Sep 2009 08:20:59 GMT

... از کوه سرازیر می شدیم

هر قدم از سایه چقدر پروانه پر می کشید

چقدر ساقه های سبز

چقدر جوانه زیر خاک دل دل میکند هنوز

رو به چشمه جاری

تخت کفشم از شقایق گُر گرفت

ای دستت از پونه آشناتر به آب ،

یادت هست ؟!

حالا زمین کاغذی ام گم میشود

در دریای اشکِ یکریز

شعر هنوز جزیره ایست ،

آفتاب سوخته ، از خیال تو

royavakili — Sun, 20 Sep 2009 20:29:18 GMT

ترا به خدای آن مذهب شگفت

حالا که فانوس ها زنده به گور می شوند

که گودال ها خوابگاه نور می شوند

بیا

royavakili — Sat, 22 Aug 2009 17:36:18 GMT

شب گریه ها بزرگ شده اند

بند پیراهنت بگشا
باران، بیشه میخواهد

براي باهم بودن

عشق

كافي نيست
ميدانم

ميدانم و اين تلخ ترين ، نه گس ترين حرفيست كه شنيده ام
حرفی كه در غار اين دفتر قنديل بسته است
و در ظهر هيچ تابستانی

جز نگاه تو

آب نخواهد شد

مرگ هم اگر برزخی نباشد
مايوس ميشود

بگذار این پل فاصله عشق را عمیق تر کند

royavakili — Sun, 19 Jul 2009 18:32:03 GMT

در دلم ماهی ی کوچکی ست

از سفرهایی که با تو

در اقیانوس های جهان شنا کرده ام

در دلم جزر و مد است

در دلم فراز است و فرود است

از فرودگاهی که گم میکند مسافر آرزوهام را

برمیگردم از سفر

از تو ، نه

گریه صدا می کند مرا

به نام

royavakili — Fri, 12 Jun 2009 15:30:34 GMT

مسافر کوچه های خواب من شده ای

وگرنه حواس شبهام

چنین پرت نبود...

royavakili — Wed, 27 May 2009 06:43:18 GMT

چشمانت کعبه ای که خداش

مسافر سایه پوش آینه است

تو رفته ای

قبله انگار گم شده است

تنها مانده نقش عیسای مصلوب

بر ماه گرفتگی تار دیوار

کجاست دستت؟!

مرهم گریه های گیتار

گویا

بادها هم از تو بی خبر مانده اند

که در حریر پرده پنجه افکنده اند

نمی آئی

حتی به خواب کوچه ما

نمی باری

مسافر مه پوش آینه ها

royavakili — Thu, 23 Apr 2009 17:38:26 GMT

چقدر غیبت تو با اشک های من آشناست

عشق !

royavakili — Sat, 18 Apr 2009 19:18:18 GMT

تو رو خواب می بینم بارون میباری

رو شونه م سرتو آروم میذاری

میاری با خودت پروانه ها رو

شبای روشن بی انتها رو

پَر ِ قاصدکا تن پوش ِ راهت

خبر میدن از اون چشم سیاهت

به یاس ِ دست ِ تو عاشق ترینم

منو باور نداری نازنینم

لا لا لا لا لا لا دیوونه میشم

نباشی تو اگه یک لحظه پیشم

لا لا لالا لالا زنجیرُ وا کن

منو از بند تنهایی رها کن

تو رو خواب می بینم که شکل ماه ی

نجیب ُ ساده ای که بیگناهی

لالا لالا لالا دوسم نداری

یه شب میری منو تنها میذاری

لالایی بغض ِ من چه بیقراره

شب ُ بارون تو رو یادم میاره...

royavakili — Wed, 15 Apr 2009 13:33:44 GMT

در باران

در صدای شفاف باران

در رویای پیاده روهایی که می گذرند

کسی هست

بهتر از قافیه و غزل

بهتر از غروب

کسی هست در دوردست

با دستی گشوده برای رقص

کسی هست

بهتر از شراب

بهتر از آفتاب