ابروانت   کمان آرش اند

  انحنای شب مویت

  دیرینه آشنای تمام بادهای سرزمین

  ای فاتح بلندای فلات من ـ ایران زمین ـ

  در قلعه های استوار خاطر آریایی ام

  در خدای خانه هایی که هرگز خراب نمی شوند

  ای آتش افروخته در ظلمت شبانه

  بگذار دلت را

                  " زرتشت " بنامم

  هوای تو دارد باز

   باغ پاییزم

  کجا دیدی چنین کاج

  ناگزیر از شکوفه های به

   که منم

  جز به جاذبه ی چشمهات

   - این بیشه ی باران خورده -

  دلم

   -آن سیب سرخ -

                          نمی افتاد

                          زیر پات

  بیا پیاده راه بیافتیم

  تا تبت

 اگر پایی مانده برای رفتن

  فلات ما

  وفا را به دست باد داده است